Με επαναστατική αισιοδοξία το ΚΚΕ τιμά τα 90 χρόνια της μεγάλης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης. Τα διδάγματα του Οκτώβρη καθοδηγούν την πάλη του ΚΚΕ.

Στο μεγαλείο του Οκτώβρη οι Κομμουνίστριες και οι Κομμουνιστές, βλέπουμε την υλοποίηση της ιστορικής αποστολής της εργατικής τάξης. Επιβεβαιώθηκαν οι Μαρξ – Ένγκελς που επεσήμαναν στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο. “Απ΄όλες τις τάξεις που τούτη τη στιγμή βρίσκονται αντιμέτωπες με την αστική τάξη μόνο το προλεταριάτο είναι τάξη αληθινά επαναστατική. Οι άλλες τάξεις χάνονται κι εξαφανίζονται από τη μεγάλη βιομηχανία, ενώ το προλεταριάτο είναι το χαρακτηριστικό προϊόν της.”

Ο Οκτώβρης δείχνει τον αναντικατάστατο ρόλο του ηγετικού καθοδηγητικού παράγοντα της Σοσιαλιστικής Επανάστασης, του Κομμουνιστικού Κόμματος, ως Κόμματος νέου τύπου σε σχέση με τα συμβιβασμένα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα. Δείχνει την δύναμη του προλεταριακού διεθνισμού.

Στεκόμαστε με συγκίνηση μπροστά στα εκατομμύρια των νεκρών του παγκόσμιου Κομμουνιστικού κινήματος, τους ακλόνητους επαναστάτες της προλεταριακής εποποιίας, στις εξεγέρσεις των εργατών και εργατριών, των φτωχών αγροτών, των μαζών – δημιουργών της ιστορίας.

Η Οκτωβριανή Επανάσταση αποτελεί κοσμοϊστορικό γεγονός, το μεγαλύτερο στον 20ο αιώνα, που σφράγισε επί δεκαετίες την πορεία της ανθρωπότητας. Το “φάντασμα του Κομμουνισμού” που λίγες δεκαετίες πριν πλανιόταν πάνω από την Ευρώπη πήρε σάρκα και οστά, ως δύναμη εξουσίας.

Η νικηφόρα έκβαση της Οκτωβριανής Επανάστασης σήμανε το άνοιγμα του δρόμου για το πέρασμα της ανθρωπότητας “από το βασίλειο της ανάγκης στο βασίλειο της ελευθερίας”

“Εμείς αρχίσαμε αυτό το έργο. Πότε ακριβώς, πόσο χρονικό διάστημα, οι προλετάριοι ποιανού έθνους θα αποτελειώσουν το έργο αυτό, δεν είναι το ουσιαστικό ζήτημα. Το ουσιαστικό είναι ότι ο πάγος έσπασε, ότι ο δρόμος άνοιξε, ότι ο δρόμος χαράχτηκε”, έγραψε ο Λένιν.

Από το 1917 ο διεθνής καπιταλισμός ήταν υποχρεωμένος να έχει ως πρώτη αναφορά της πολιτικής του, την ύπαρξη του αντίπαλου δέους.

Χάρη στην Οκτωβριανή Επανάσταση, διαμορφώθηκαν οι προϋποθέσεις για να γίνουν πράξη, λαϊκά δικαιώματα πρωτόγνωρα στους εργαζόμενους ακόμα και των πιο αναπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών.

Οι κατακτήσεις των εργατών και αγροτών στο πλαίσιο της Σοβιετικής Εξουσίας επέδρασαν υπέρ των εργαζόμενων στις καπιταλιστικές χώρες. Ήταν ένας βασικός παράγοντας που υποχρέωνε τα αστικά κυβερνητικά κόμματα, φιλελεύθερα και σοσιαλδημοκρατικά, σε παραχωρήσεις προς την εργατική τάξη.

Η προσπάθεια της νεαρής Σοβιετικής Εξουσίας να οικοδομηθούν οι οικονομικές βάσεις του Σοσιαλισμού προχώρησε σε συνθήκες ενός σκληρού αγώνα με τις δυνάμεις της ξένης στρατιωτικής επέμβασης και της εγχώριας αστικής τάξης, ιμπεριαλιστικής περικύκλωσης και εσωτερικής υπονόμευσης με συνωμοσίες, δολιοφθορές και δολοφονίες Μπολσεβίκων.

Το γεγονός ότι από το 1917 έως το 1936 μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα οικοδομήθηκαν οι βάσεις του Σοσιαλισμού αποτελεί έναν πρωτοφανή άθλο, για τα μέχρι τότε δεδομένα. Δεν είναι τυχαίο ότι αντιμετωπίζεται με τόση “λύσσα” από τους αστούς και τους οπορτουνιστές. Ακόμα και σήμερα υψώνουν υποκριτικά την σημαία της αντισταλινικής σταυροφορίας για να αμαυρώσουν συνολικά την Κομμουνιστική πάλη και προοπτική.

Ο ρόλος της Σοβιετικής Ένωσης στην Αντιφασιστική Νίκη των λαών κατά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο ήταν καθοριστικός. Συνέτριψε την στρατιωτική μηχανή της Γερμανίας και των συμμάχων της, που είχαν εισβάλει στο έδαφός της. Απελευθέρωσε σειρά χωρών της Ευρώπης από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής. Γι’ αυτή τη Σοσιαλιστική πατρίδα έδωσαν την ζωή τους πάνω από 20 εκατομμύρια Σοβιετικοί πολίτες. Περίπου 10 εκατομμύρια έμειναν ανάπηροι ή τραυματίστηκαν.

Η ΕΣΣΔ επεδίωξε με κάθε τρόπο, να εφαρμοστεί πολιτική ειρήνης και εξάλειψης των αιτιών έντασης και πολέμου που πυροδοτούσε ο Ιμπεριαλισμός, υπεύθυνος για δύο παγκόσμιους πολέμους και εκατοντάδες τοπικούς.

Στην Οκτωβριανή Επανάσταση οφείλεται η ικανοποίηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στην μόνιμη και σταθερή εργασία, στην δωρεάν παιδεία, στην ιατρική περίθαλψη και την πρόνοια, στη λαϊκή κατοικία, στην κατοχύρωση βασικών πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων για τη λαϊκή πλειοψηφία.

Μέσα σε λίγα χρόνια εξαφανίστηκε η ανεργία, καθιερώθηκε η 7ωρη και 6ωρη εργάσιμη μέρα, η πενθήμερη εργάσιμη εβδομάδα.

Εξασφαλίστηκε για όλους τους εργαζόμενους ο ελεύθερος χρόνος. Άλλαξε το περιεχόμενό του χάρη στις υποδομές που δημιούργησε η Σοβιετική Εξουσία, όπως αναπαυτήρια, θέρετρα, κατασκηνώσεις.

Η Κοινωνική Ασφάλιση αποτελούσε προτεραιότητα μέριμνας του Σοβιετικού κράτους. Η συνταξιοδότηση ήταν καθολική στα 55 χρόνια για τις γυναίκες και στα 60 χρόνια για τους άντρες. Η χρηματοδότηση των ταμείων εξασφαλίζονταν από τον κρατικό προϋπολογισμό και τις ασφαλιστικές εισφορές των επιχειρήσεων. Ανάλογη ήταν η μέριμνα και στις άλλες Σοσιαλιστικές χώρες. Οι εργαζόμενοι δεν γνώριζαν τα προβλήματα και τις αγωνίες που ζουν οι εργάτες, η νεολαία και τα λαϊκά στρώματα των καπιταλιστικών χωρών. Σήμερα 90 χρόνια μετά στις καπιταλιστικές χώρες παλεύουμε για τα παραπάνω, ενώ ο πλούτος που παράγουν οι εργαζόμενοι έχει αυξηθεί και αγγίζει στην Ελλάδα τα 210 δις ευρώ.

Η Σοβιετική Εξουσία έθεσε τις βάσεις για την κατάργηση των διακρίσεων και της καταπίεσης σε βάρος της γυναίκας. Προστάτεψε έμπρακτα τη μητρότητα ως κοινωνικό και όχι ως ατομικό ή οικογενειακό καθήκον. Την απάλλαξε από πολλές ευθύνες για φροντίδα της οικογένειας, με δημιουργία ενός κρατικού δωρεάν συστήματος κοινωνικών παροχών. Έδειξε ειδικό ενδιαφέρον για τα νέα σε ηλικία ζευγάρια, βοήθησε την γυναίκα να βγει από το καθεστώς της υποτίμησης του ανθρώπου.

Πάνω από τα 3/4 των εργαζόμενων απέκτησαν ανώτατη εκπαίδευση ή πλήρη μόρφωση. ενώ πολύ γρήγορα εξαλείφθηκε ο αναλφαβητισμός που το 1917 έπληττε τα 2/3 του πληθυσμού της αχανούς χώρας. Δικό της αποτέλεσμα ήταν και η αποστολή του πρώτου ανθρώπου στο διάστημα, του Γιούρι Γκαγκάριν και η ανάδειξη παγκόσμιων επιστημόνων σε τομείς όπως η Φυσική, η Χημεία, η Ιατρική, τα Μαθηματικά και άλλους, δημιουργώντας ένα απόθεμα επιστημονικών γνώσεων.

Ο Σοσιαλισμός άρχισε να οικοδομείται στην Ρωσία, πάνω στις τεράστιες καταστροφές που επέφερε ο Α’ Παγκόσμιος πόλεμος, ο εμφύλιος και η επέμβαση στρατών 16 Ιμπεριαλιστικών κρατών. Ανυπολόγιστες οι καταστροφές κατά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, χρειάστηκαν όλες μόνο 4 χρόνια για την ανοικοδόμηση της ΕΣΣΔ. Χωρίς εξωτερική βοήθεια όπως συνέβη στις καπιταλιστικές χώρες με το “σχέδιο Μάρσαλ”.

Η Σοβιετική Εξουσία αντιπαρατέθηκε με τον εθνικισμό, τον τοπικισμό, την ξενοφοβία, προώθησε τον αμοιβαίο σεβασμό και την ισοτιμία ανάμεσα στα έθνη και τις εθνότητες καλλιέργησε και υλοποίησε την ιδέα της εθελοντικής τους συνένωσης στο ενιαίο πλαίσιο της Σοβιετικής Ένωσης.

Η αντιμετώπιση από την Σοβιετική Εξουσία στον έναν ή στον άλλο βαθμό τόσων λαϊκών προβλημάτων αποδείχνει ότι η συνεχής βελτίωση της ζωής και ανάπτυξης της προσωπικότητας των εργαζομένων βρίσκεται στην φύση και τις εγγενείς δυνατότητες του Σοσιαλισμού – Κομμουνισμού. Πραγματοποιείται μόνο με ορθή πολιτική από την πλευρά των Κομμουνιστικών Κομμάτων. Οι παρεκκλίσεις και οι παραβιάσεις γίνονται παράγοντες επιβράδυνσης, στασιμότητας ακόμη και αντεπαναστατικής οπισθοδρόμησης.

Η ανατροπή του Σοσιαλιστικού συστήματος αποτελεί αντεπανάσταση γιατί έφερε την κοινωνική οπισθοδρόμηση.

Η απόλυτη κυριαρχία του καπιταλισμού έχει συσσωρεύσει μεγάλα δεινά σε βάρος εκατομμυρίων ανθρώπων μέσα και έξω από τις χώρες του Σοσιαλισμού που γνωρίσαμε. Η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, η εγκληματικότητα, η πορνεία και τα ναρκωτικά, η ανεργία και η καπιταλιστική καταλήστευση του τεράστιου πλούτου της Σοβιετικής Ένωσης που ήταν άγνωστα επί εφτά δεκαετίες, χαρακτηρίζουν την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί μετά την αντεπανάσταση και την διάλυση της ΕΣΣΔ.

Η αντεπαναστατική προπαγάνδα επιχείρησε σε παγκόσμια κλίμακα, να εμφανίσει τις καταστροφές της αντεπανάστασης ως πρόβλημα της Σοσιαλιστικής οικοδόμησης.

Οι λαοί στερήθηκαν προσωρινά το μεγάλο στήριγμα τους, τον ειλικρινή σύμμαχό τους.

Σε κράτη που προέκυψαν από την καπιταλιστική παλινόρθωση και το διαμελισμό της ΕΣΣΔ, στις χώρες της Βαλτικής, στην Πολωνία, στην Τσεχία και αλλού οι εγκληματίες πολέμου και οι συνεργάτες των Γερμανών κατακτητών τιμώνται, ενώ οι ήρωες του αντιφασιστικού αγώνα διώκονται και τα σύμβολα της νίκης των λαών κατά του φασισμού γκρεμίζονται.

Απορρίπτουμε τον όρο “κατάρρευση” του Σοσιαλιστικού συστήματος επειδή προσδίδει χαρακτήρα νομοτέλειας στην αντεπαναστατική διαδικασία, κρύβει την κοινωνική διαπάλη, τις προϋποθέσεις εξέλιξής της σε ανοιχτή ταξική πάλη.

Θεωρούμε θεμελιακό ζήτημα την αναγνώριση ότι σε αυτές τις χώρες βρίσκονταν σε εξέλιξη η Σοσιαλιστική οικοδόμηση, με τις αδυναμίες, τα λάθη και τις παρεκκλίσεις της.

Δεν επρόκειτο για κάποιο “μεταβατικό εκμεταλλευτικό σύστημα”, για μορφή “κρατικού καπιταλισμού”, όπως ισχυρίζονται ορισμένα ρεύματα στο εργατικό κίνημα.

Το γεγονός ότι στις πρώην Σοσιαλιστικές χώρες η ανατροπή καθοδηγήθηκε από τις κομματικές και κρατικές ηγεσίες δείχνει αυτό που επιβεβαιώνει όλη η ιστορία του εργατικού κινήματος.

Ο “οπορτουνισμός στην εξέλιξή του, ιδιαίτερα σε συνθήκες όξυνσης της ταξικής πάλης ολοκληρώνεται σε αντεπαναστατική δύναμη.”

Σαν ΚΚΕ μελετάμε, υπερασπιζόμαστε χωρίς να εξωραϊζουμε χωρίς να κρύβουμε αδυναμίες και λάθη και παρεκκλίσεις που οδήγησαν στην ανατροπή.

Σήμερα μαζί με τα 90χρονα της Οκτωβριανής Επανάστασης προϋπαντούμε και τα 90χρονα από την ίδρυση του ΚΚΕ, ένα χρόνο μετά, το 1918.

Και τα δύο αυτά γεγονότα σημάδεψαν αμετάκλητα μια μεγάλη ιστορική καμπή. Μια νέα εποχή. Την εποχή του περάσματος από τον καπιταλισμό στο Σοσιαλισμό.

Είναι ώριμος καρπός και η απόδειξη ότι ο καπιταλισμός ιστορικά έχει ξεπεραστεί και ότι έχουν ωριμάσει οι υλικές συνθήκες για ένα ανώτερο τρόπο παραγωγής, το Σοσιαλιστικό, Κομμουνιστικό τρόπο παραγωγής.

Συνδέουμε τα δύο μεγάλα γεγονότα και τα γιορτάζουμε θέτοντας στους εαυτούς μας νέα και πιο μεγάλα καθήκοντα. Να κατακτήσουμε ως Κόμμα και ως μέλη αυτού του Κόμματος μια νέα θέση σε όλους τους τομείς της ταξικής πάλης και πριν από όλα στα ζητήματα θεωρητικής και ιδεολογικής δουλειάς και πάλης. Για να προωθήσουμε την ενότητα της εργατικής τάξης στην πάλη της. Στην συμμαχία της με τους αυτοαπασχολούμενους της πόλης και της υπαίθρου.

Αντιμετωπίζουμε συχνά την κατηγορία από την αστική τάξη και τα φερέφωνα της, ότι το ΚΚΕ παραμένει ένα Κόμμα ξεπερασμένο, δογματικό, δεν μπορεί να εκσυγχρονιστεί και να γίνει ένα σύγχρονο εργατικό επαναστατικό Κόμμα, γιατί είναι προσκολλημένο στην Οκτωβριανή Επανάσταση και στο Σοσιαλισμό που απέτυχε.

Τα μαθήματα των Ιμπεριαλιστών τα ξέρουμε πολύ καλά. Τα έχουμε ζήσει και τα μελετάμε πολύ καλά σε όλη την ιστορία του εργατικού και επαναστατικού κινήματος.

Προτιμούν ένα Κομμουνιστικό Κόμμα χωρίς δόντια. Σοβιέτ χωρίς Μπολσεβίκους, όπως έλεγαν το 1917. Ένα Κόμμα που θα βολοδέρνει μεταξύ ακίνδυνων φόρουμ “αντιπαγκοσμιοποίησης”, “κοινωνικών διαλόγων” και ψευτοεπαναστατικών ρομαντισμών και σύνθημά του όπως οι “άνθρωποι πάνω από τα κέρδη”.

Ένα Κομμουνιστικό Κόμμα ενσωματωμένο και χρήσιμο, βοηθό στη χειραγώγηση και στην περιπλάνηση των εργατικών και λαϊκών μαζών στις αναζητήσεις και στις ατέρμονες αναλύσεις για το πως θα προσδώσουμε κοινωνική διάσταση στην αγορά, στην “παγκοσμιοποίηση”, στην ΕΕ, στον καπιταλισμό.

Αλλά και οι οπορτουνιστές με ύφος Μαρξιστικής αυθεντίας μας κατηγορούν ότι έχουμε εγκαταλείψει το καυτό έδαφος της ταξικής πάλης, ονειρευόμαστε και ζούμε με την “΄έφοδο στα χειμερινά ανάκτορα”, ότι παραπέμπουμε την λύση όλων των προβλημάτων στο μέλλον, στο Σοσιαλισμό.

Είναι προφάσεις μπροστά στις αμαρτίες τους και εξόφληση λογαριασμών, στην απροκάλυπτη υποστήριξη και αναγνώριση του ρόλου τους από την αστική τάξη.

Όποιος όμως στέκεται με συνέπεια στις θέσεις του Μαρξισμού ξέρει πολύ καλά ότι ο Σοσιαλισμός, η Σοσιαλιστική επανάσταση, είναι έργο της εργατικής τάξης και των συμμάχων της.

Αποτέλεσμα της δραστήριας πάλης της εργατικής τάξης για την απελευθέρωσή της από την καπιταλιστική εκμετάλλευση, για την σωτηρία των φτωχών αγροτικών και των αυτοαπασχολούμενων από την καταστροφή του καπιταλιστικού ανταγωνισμού. Το ΚΚΕ είναι στην πρώτη γραμμή αυτής της πάλης. Έχει ανοίξει σε όλα τα μέτωπα αγώνα για κάθε ζωτικό πρόβλημα που αφορά την ελληνική οικογένεια, στην δουλειά, στην παιδεία, στην υγεία, στις κοινωνικές υποδομές, στην προστασία του περιβάλλοντος, στην δημοκρατία, στα ναρκωτικά, στην ειρήνη. Δεσμευόμαστε απέναντι στο λαό και στη νεολαία, ότι θα δυναμώσουμε τις προσπάθειες για να προχωρήσει η δημιουργία Αντιιμπεριαλιστικού Αντιμονοπωλιακού Δημοκρατικού Μετώπου που αγωνίζεται και διεκδικεί την Λαϊκή Εξουσία.

Το ΚΚΕ έχει δώσει σκληρές μάχες με τον οπορτουνισμό. Σήμερα αυτός ο αγώνας πρέπει να ενταθεί, γιατί είναι ο ¨Δούρειος Ίππος” που οδήγησε στην ανάπτυξη και νίκη της αντεπανάστασης.

Από τα κορυφαία καθήκοντα του Κομμουνιστικού ιδεολογικού μετώπου, είναι να αποκατασταθεί στη συνείδηση των εργαζομένων η αλήθεια για τον Σοσιαλισμό του 20ου αιώνα, χωρίς εξιδανικεύσεις, αντικειμενικά και απαλλαγμένα από τις συκοφαντίες της αστικής τάξης.

Το εκλογικό αποτέλεσμα ενίσχυσης του ΚΚΕ ως έκφρασης της ελπιδοφόρας τάσης να σταθεροποιηθεί και να διευρυνθεί ο απεγκλωβισμός λαϊκών δυνάμεων από την αστική πολιτική επιρροή ανησυχεί την άρχουσα τάξη. Είναι βέβαιο ότι θα εντείνει την επιθετικότητά της και ως προς την προοπτική της οργάνωσης και ιδεολογικής χειραγώγησης της εργατικής πάλης όμως η δύναμη της ταξικής πάλης είναι ανυπέρβλητη όταν αυτή συνειδητοποιείται πλατιά και μαζικά.

Αποδείχτηκε πως όταν υπάρχει μία πρωτοπορία έτοιμη και αποφασισμένη, η λαϊκή ανταπόκριση στο κάλεσμα θα έρθει. Ο 21ος αιώνας θα είναι αιώνας της αναζωογόνησης του Κομμουνιστικού κινήματος, ο αιώνας νέων κοινωνικών επαναστάσεων που θα φέρουν με μεγαλύτερη ωριμότητα και σταθερότητα της εργατικής τάξης και τις άλλες λαϊκές δυνάμεις στην πολιτική εξουσία. Οι κοινωνικές αντιθέσεις είναι συμφιλίωτες και οξύνονται σε πείσμα των απολογητών του καπιταλισμού.

Η εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα δε θα μείνουν καθηλωμένα στο χτες. Στην εργατική τάξη, ιδιαίτερα στις νέες γενιές της, όπως και στις νέες γενιές των λαϊκών στρωμάτων, αξίζει μόνο ένα μέλλον, αυτό που φοβάται ο Ιμπεριαλισμός. Το Σοσιαλιστικό-Κομμουνιστικό.

Στην κεντρική προεκλογική συγκέντρωση του ΚΚΕ μίλησε χτες βράδυ ο Κώστας Παρασκευάς, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ

«Η ψήφος στο ΚΚΕ αποτελεί εγγύηση. Γιατί θα είναι συνεπής και ισχυρή αντιπολίτευση, ανεξάρτητα από το ποιος από τους δύο θα βρίσκεται στην κυβέρνηση. Γιατί η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ δεν μπορούν να είναι ούτε φιλολαϊκές κυβερνήσεις ούτε φιλολαϊκή αντιπολίτευση».

Τα παραπάνω σημείωσε ο Κώστας Παρασκευάς, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, στη διάρκεια της χτεσινοβραδινής ομιλίας του στην κεντρική προεκλογική συγκέντρωση του Κόμματος στην Κοζάνη. Μια συγκέντρωση που ανέδειξε ότι πολλοί εργάτες και υπάλληλοι, αγρότες και μικροί έμποροι, νέοι, αναγνωρίζουν ότι η ψήφος στο ΚΚΕ είναι η μόνη χρήσιμη επιλογή για το παρόν αλλά και για το μέλλον, για την προοπτική του αγώνα τους ενάντια στην επίθεση που δέχονται από την πλουτοκρατία και τα κόμματά της.

Στη συγκέντρωση χαιρέτισαν η Εφη Τσίγκα και η Ελένη Γκόκγου υποψήφιες με το ψηφοδέλτιο του ΚΚΕ στο Νομό Κοζάνης.

Ο Κώστας Παρασκευάς, κάλεσε το λαό να μην παραπλανηθεί από τις αυταπάτες που καλλιεργούν ορισμένοι, ότι κάποιοι «μπορούν να περάσουν άβρεχτοι μέσα από την καταιγίδα της αντιλαϊκής πολιτικής». «Οσοι αισθάνονται βολεμένοι θα διαψευστούν δραματικά. Οταν βλέπεις το σπίτι του διπλανού σου να καίγεται έρχεται η σειρά σου. Το θέμα είναι να αντιδράσεις όσο είναι καιρός», είπε.

Ενώ απαντώντας στο φόβο που καλλιεργείται για δήθεν ακυβερνησία, αν δεν υπάρξει αυτοδυναμία, είπε: «Δεν είναι κορόιδα η άρχουσα τάξη και οι πολιτικοί της εκπρόσωποι να αφήσουν να υπάρξει ακυβερνησία. Εδώ λίγο περισσότερο χρονικό διάστημα τραβάει η προεκλογική εκστρατεία και παρεμβαίνει δημόσια ο ΣΕΒ και τους τραβάει το αυτί. Ετσι θα αφήσουν, να καθυστερήσουν οι μάσες από το Δ’ ΚΠΣ; να καθυστερήσουν οι Συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα, να καθυστερήσουν οι ιδιωτικοποιήσεις, να καθυστερήσουν οι αντεργατικές και αντιλαϊκές αναδιαρθρώσεις; Δε θα αφήσουν. Θα βρουν λύσεις».

Και εξήγησε: «Δεν είναι ακόμα ώριμα τα πράγματα, να τα βρουν οι υποτιθέμενοι αντίπαλοι και να συγκυβερνήσουν. Ομως είναι πολύ πιθανό να κόψουν μια “φτερούγα” (ορισμένο αριθμό βουλευτών) και να την κολλήσουν από ένα κόμμα στο άλλο. Αλλωστε οι προσφορές υπάρχουν και είναι δηλωμένες από διάφορες πλευρές και δυνάμεις μέσα κι έξω από τα πλαίσια του δικομματισμού».

Και ο Κ. Παρασκευάς κατέληξε: «Ο εργαζόμενος λαός δεν έχει να φοβηθεί τίποτε από τα διλήμματα περί ακυβερνησίας. Στόχος του πρέπει να είναι το αδυνάτισμα του δικομματισμού και των δορυφόρων του όσο γίνεται περισσότερο, με ταυτόχρονη ενίσχυση του ΚΚΕ, ώστε απέναντι στο μπλοκ των δυνάμεων του κεφαλαίου να αρχίσει να διαμορφώνεται η συμμαχία των λαϊκών δυνάμεων».

Ριζοσπάστης, 7/9/2007

Στην προεκλογική συγκέντρωση του ΚΚΕ μίλησε χτες βράδυ ο Γιώργος Σκιαδιώτης, μέλος της ΚΕ του Κόμματος

Σε μια συγκέντρωση – προμήνυμα της απόφασης του εργαζόμενου λαού να ενισχύσει αποφασιστικά και μαζικά το ΚΚΕ στις εκλογές, αναδείχτηκε η χτεσινοβραδινή προεκλογική συγκέντρωση του Κόμματος στην Πτολεμαΐδα, την πόλη όπου χιλιάδες εργαζόμενοι δουλεύουν νυχθημερόν για να κρατούν σε λειτουργία την ενεργειακή καρδιά της χώρας.

Ηταν η μεγαλύτερη συγκέντρωση των τελευταίων χρόνων. Και έδειξε πως ο εργαζόμενος λαός αναγνωρίζει τη σημαντική συμβολή του ΚΚΕ στην οργάνωση της πάλης του για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών του. Πως ολοένα και περισσότεροι κατανοούν την ανάγκη και με την ψήφο τους να δυναμώσουν το ΚΚΕ, για να δυναμώσει η αντίσταση στην πολιτική της πλουτοκρατίας και των κομμάτων της, για να ανοίξει ο δρόμος για φιλολαϊκή ανάπτυξη.

Στον εργαζόμενο λαό της περιοχής, που ζει τις επιπτώσεις από την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ ΑΕ, στις εργασιακές συνθήκες, στο περιβάλλον, στην υγεία του ίδιου και των παιδιών του, απευθύνθηκε ο Γιώργος Σκιαδιώτης, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, και προειδοποίησε πως η επίθεση στα δικαιώματά τους θα συνεχιστεί μετά τις εκλογές με μεγαλύτερη ένταση, είτε κυβέρνηση βγει η ΝΔ είτε το ΠΑΣΟΚ. «Αύριο πρέπει να αντισταθούμε και η αντίσταση απαιτεί ισχυρό ΚΚΕ», είπε. Και κάλεσε σε αποδυνάμωση του δικομματισμού. «Τίποτε δεν κερδίζει ο εργαζόμενος, εάν αποδυναμώνει τον έναν πόλο του δικομματισμού και δυναμώνει τον άλλο. Ετσι μένει ισχυρός ο δικομματισμός και πανίσχυρη η αντιλαϊκή πολιτική. Ο ίδιος δρόμος αντιλαϊκής ανάπτυξης».

Επικαλέστηκε την πείρα των τελευταίων τουλάχιστον 30 χρόνων, που, όπως είπε, απέδειξε ότι ο δρόμος οικονομικής και παραγωγικής ανάπτυξης που ακολουθούν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ παράγει υπερκέρδη για τους λίγους, τους κεφαλαιοκράτες, και οδύνες, φτώχεια για τους εργαζόμενους. «Αποδείχνει ότι όποιος και να τον εφαρμόζει αυτόν το δρόμο, όποιος και να κυβερνά, πράσινος ή γαλάζιος, με συμμάχους ή μη, με λίγο μαύρο ή με λίγο ροζ, κυβερνά και διαχειρίζεται την εξουσία για λογαριασμό της αστικής τάξης.

Διδάσκει η πείρα, επίσης, ότι όσο ο λαός καθυστερεί να οργανώσει την αντίστασή του, να αντεπιτεθεί, να ανατρέψει αυτόν το δρόμο, αυτήν την πολιτική, τόσο περισσότερο μεγαλώνουν τα προβλήματα και γίνεται ακόμα πιο δύσκολο να αντιμετωπιστούν», σημείωσε, μεταξύ άλλων, ο Γιώργος Σκιαδιώτης.

Ριζοσπάστης, 5/9/2007